نشاندند « 1 » . در سال 135 هجرى / 752 ميلادى فرمانفرماى اسروشنه از چينيان در مقابل اعراب يارى خواست ولى خواهش او رد شد « 2 » . بدين‌طريق ابو مسلم بر دشمنان خارجى و داخلى غالب و پيروز شد . ولى وجهه و مقبوليت عامهء عظيم وى ميان بوميان خراسان - كه او را نه‌تنها همچون نمايندهء قدرت دولت بلكه پيشوا و معلم دينى مىدانستند - موجب هراس عباسيان گشت و ابو مسلم ناگزير شد با كسانى كه تخت و سرير سلطنت خويش را مرهون وى بودند از در مبارزه درآيد . در سال 135 هجرى / 753 - 752 ميلادى سباع بن النعمان و زياد بن صالح كه از طرف ابو مسلم به حكومت ماوراء النهر منصوب شده بودند براثر تحريكات محرمانهء خليفه سفاح خروج كردند ولى توفيق نيافتند . سباع بن النعمان در آمل اعدام شد و زياد را لشكريانش ترك گفتند و به نزد دهقان باركث گريخت ( رجوع شود به ص 229 ) و دهقان امر كرد تا او را بكشند و سرش نزد ابو مسلم فرستاد « 3 » . در اين جنگ ابو داوود به ابو مسلم كمك كرد . ولى بعدها تحريكات عباسيان در او هم كارگر افتاد . و ابو مسلم را به دربار خليفه كشانده غدارانه به قتل رسانيدند ( 138 هجرى - 755 ميلادى ) . پس از اين واقعه بالطبع هواخواهان ابو مسلم دشمن عباسيان شدند . پس از مرگ وى بىدرنگ ايرانيان در خراسان قيام كردند و اين شورش

--> ( 1 ) - طبرى ، I I I ، 74 ، 80 - 79 . ( 2 ) - بيچورين ، « مجموعهء اخبار » . چاپ اول ، I I I ، 243 - 242 . 140 . p ، « Documents » ، Chavannes ( 3 ) - طبرى ، I I I ، 82 - 81 .